Wat gebeurt er als je denkt “ik mag niet lachen”?
Precies, dit!
Naar aanleiding van onderstaande reactie schrijf ik deze regels bij de post.
Ik mag niet lachen
Tijdens een lachworkshop komt er vaak een moment in voor dat we een soort lachmeditatie beoefenen. Eentje met een twist. Een minuutje lachen en een minuutje stilte. Waarin vaak in de stilte de lach omhoog borrelt. En als ie goed borrelt dan gaat het over in de slappe lach. Dé manier om die lach op te wekken en te versterken is door te zeggen: “sssst, je mag niet lachen.”
Dit is precies wat hier gebeurt. De presentator schiet in de lach, doet zijn best om dat tegen te houden en in zijn hoofd gaat de mantra rond: “ik mag niet lachen, ik mag niet lachen.” In het filmpje kun je zien wat zo’n gedachte voor uitwerking heeft.
Donders en bliksems
In de lach schieten gebeurt automatisch omdat het lichaam spanning wil afvoeren. Door de gekke en met name onverwachte situatie ontlaadt er in een kort moment veel spanning. Zie het als een bliksemschicht. We ontladen die spanning meestal door te lachen of soms door te huilen. De donder zeg maar. Met misschien wel een flinke regenbui. Maar de lach ligt als oerreactie voor de hand. Zoals je hier ziet, een krachtige slappe lach klinkt zelfs net als huilen. Het zijn twee emoties die nauw met elkaar verbonden zijn.
Omdat de slappe lach de meest aanstekelijke lach is van alle soorten lach is het bij dit filmpje haast onmogelijk om niet mee te lachen met de presentator. Tegelijkertijd vinden we van alles over de reden van de lachen. Mogen we wel lachen? Of mogen we juist niet lachen? Hoe minder we mogen lachen van onszelf, hoe lastiger het wordt om het niet te doen. Zeker als we echt serieus moeten blijven.
Mijn ervaring is dat mensen die hun ziekte, afwijking of handicap, of hoe je het ook mag noemen, vol humor kunnen bekijken ook gemakkelijker dealen met mensen die wellicht vreemd reageren. Helpt het hen om alles serieus te nemen?
Hoe zit dat hier nu echt?
Wat mij verbaast is het stijf en serieus blijvende publiek. Mochten ze niet mee lachen? Leefden ze mee met de ‘slachtoffers’? Of waren het wassen poppen en alleen maar ter decoratie? Of was dat hun opdracht?
We praten hier over een show uit wat lijkt de jaren ’80. Niets is minder waar. In het eerste jaar van dit millennium was er de Vlaamse show “In de Gloria” met parodieën op dingen uit het gewone leven. Tom van Dyck vertolkt meesterlijk de rol van talkshowhost Erik Hartman. Het lijkt kennelijk zo echt dat zelfs in 2006 nog de Amerikaanse “The Tonight Show” het liet zien alsof het een bestaand programma zou zijn. Dus dat wij geloven wat hier gebeurt is zo gek nog niet.
