“La-lu-la-lu” – serieus of lachen?

Even bijwerken. In alle rust.

Zondag op kantoor is ideaal. Niemand die langsloopt, geen vragen, opmerkingen of anderszins en geen telefoon. Rust. Tijd om lekker bij te werken.

Totdat ik om vijf uur opgeschrikt wordt. “La-lu-la-lu” gilt het om het gebouw heen.

De brandweer die bij ons om de hoek zit rukt uit. Kort na de brandweerwagen hoor ik de ambulance uit Ede dezelfde kant op gillen.

Drie tellen later schreeuwt nog een brandweerwagen moord en brand. En een paar minuten later nog een.

Ik kijk op Alarmmeldingen Wageningen. Wat is er gebeurd?

“Persoon te water in de jachthaven” luid het bericht. Meer zie ik niet.

Nadat ik nog zo’n acht “lalu’s” heb gehoord ga ik maar naar huis. Ik wordt onrustig van niet weten wat er aan de hand is maar wel al die herrie om me heen.

De volgende ochtend komt mijn hulp. Hoe ze het doet weet ik niet, maar die weet werkelijk alles.

Aan een lekkere bak koffie hoor ik wat er de vorige dag gebeurd is.

Drie mannen die in de jachthaven hebben een boot om zien slaan. Ze belden 112 en toen begon het te rollen. De ene na de andere brandweerauto rukte aan. En de brandweerboot. En de politie. En de ambulance. En de traumaheli. Want…

Er werd een grootscheepse zoektocht ingezet naar vier drenkelingen die uit die boot zouden zijn gevallen. Maar…

Er was niets te vinden. Geen boot, geen mensen in het water, helemaal niets.

Mijn hulp kent ze wel, die mannen die belden. We krijgen de slappe lach. En stellen ons voor hoe ze met een paar biertjes op stoer 112 gaan bellen. Gewoon om te zien wat er gebeurt. Zoals wij vroeger belletje lelden.

Dat hebben ze natuurlijk niet gedaan, die mannen. Zo’n grapje gemaakt bedoel ik. Ze hebben wel 112 gebeld, maar de brandweer gelooft dat het serieus bedoeld was.

Krantenbericht van 21-1-19 >>

Krantenbericht van 22-1-19 >>

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *