Hoe meer je lacht, hoe beter je leert en presteert.

Choosing to laugh is choosing to live

Collega Sebastian Gendry aan het woord tijdens een TedXtalk:

Zoals Sebastian zo mooi zegt:

“Ik heb groot respect voor mijn ‘humor’ collega’s. En ik zou wensen dat ik grappig was, maar helaas is het niet een van mijn vaardigheden. Wat ik daar in de plaats vond was dat de keuze om puur te lachen een veel gemakkelijker, bestendiger, betrouwbaarder en lange-termijnbenadering was om de vele gezonde voordelen van lachen te ervaren.”

Choosing to laugh is choosing to live

“La-lu-la-lu” – serieus of lachen?

Even bijwerken. In alle rust.

Zondag op kantoor is ideaal. Niemand die langsloopt, geen vragen, opmerkingen of anderszins en geen telefoon. Rust. Tijd om lekker bij te werken.

Totdat ik om vijf uur opgeschrikt wordt. “La-lu-la-lu” gilt het om het gebouw heen.

De brandweer die bij ons om de hoek zit rukt uit. Kort na de brandweerwagen hoor ik de ambulance uit Ede dezelfde kant op gillen.

Drie tellen later schreeuwt nog een brandweerwagen moord en brand. En een paar minuten later nog een.

Ik kijk op Alarmmeldingen Wageningen. Wat is er gebeurd?

“Persoon te water in de jachthaven” luid het bericht. Meer zie ik niet.

Nadat ik nog zo’n acht “lalu’s” heb gehoord ga ik maar naar huis. Ik wordt onrustig van niet weten wat er aan de hand is maar wel al die herrie om me heen.

De volgende ochtend komt mijn hulp. Hoe ze het doet weet ik niet, maar die weet werkelijk alles.

Aan een lekkere bak koffie hoor ik wat er de vorige dag gebeurd is.

Drie mannen die in de jachthaven hebben een boot om zien slaan. Ze belden 112 en toen begon het te rollen. De ene na de andere brandweerauto rukte aan. En de brandweerboot. En de politie. En de ambulance. En de traumaheli. Want…

Er werd een grootscheepse zoektocht ingezet naar vier drenkelingen die uit die boot zouden zijn gevallen. Maar…

Er was niets te vinden. Geen boot, geen mensen in het water, helemaal niets.

Mijn hulp kent ze wel, die mannen die belden. We krijgen de slappe lach. En stellen ons voor hoe ze met een paar biertjes op stoer 112 gaan bellen. Gewoon om te zien wat er gebeurt. Zoals wij vroeger belletje lelden.

Dat hebben ze natuurlijk niet gedaan, die mannen. Zo’n grapje gemaakt bedoel ik. Ze hebben wel 112 gebeld, maar de brandweer gelooft dat het serieus bedoeld was.

Krantenbericht van 21-1-19 >>

Krantenbericht van 22-1-19 >>

Wie het laatst lacht…

Ricky Gervais eindigt zijn show “Humanity” met een pleidooi voor de lach. Vind de humor in ieder probleem en lach, ook aan het eind van je leven.

Zijn moeder overlijdt en alle vier de kinderen krijgen een taak te doen bij het regelen van de begrafenis. Ricky’s grote broer, Bob, is de grootste grapjes van het gezin.

Zelfs bij haar begrafenis. Mijn moeder ging eerst, mijn vader ging nog even door. Eerst nog wat biertjes drinken en toen ging hij ook.

We hadden allemaal een taak. Ik regelde de bloemen en de catering, mijn broer Bob zag de plaatselijke dominee, dat was niet slim. We gingen nooit naar de kerk, hij kende ons niet.

Hij zei tegen Bob: Vertel me eens over je moeder zodat ik iets kan zeggen. Bob zag dat als een kans. Bob zegt met een bloedserieus gezicht: “Ze was een echte racist.” De dominee antwoordde: “Oh, dat kan ik niet zeggen.” Waarop Bob zegt: “Zeg dan dat ze graag tuinierde.”

Bob probeerde iets door te krijgen waar iedereen om zou moeten lachen. Hij had ons niks verteld. En het was hem gelukt.

Wij (kinderen) heten Ricky, Robert (Bob), Marscha en Larry. Larry is de oudste, hij is al in de 70, geboren in de oorlog. Ik zag hem altijd als de verstandigste. De eerste, maakte zich altijd zorgen. Mijn moeder vertelde dat hij haar als tiener geld gaf om te helpen. Hij is een goeie vent, Larry.

Bob geeft de dominee de verkeerde naam. We weten van niks. We zitten allemaal in de kerk. De begrafenis start. Veel mensen. De kist komt eraan. De dominee loopt naar de preekstoel. Vol zelfvertrouwen met zijn aantekeningen. En hij zegt:

“Eva laat vier kinderen achter. Ricky. Robert. Marscha en Barry. En wij moesten lachen. Bob zit in zijn vuistje te grinniken. Iedereen heeft het door. We lachen allemaal. We zien Larry achterom kijken en mompelen dat de dominee er niks van bakt. De hele kerk gonst. Iedere keer als we eraan denken beginnen we weer. Larry schudt zijn hoofd. We zitten te giechelen. De slappe lach. Uiteindelijk zien we bij Larry ook de schouders schudden. De dominee denkt: “Wat heb ik gezegd?”

Er zaten ook andere dingen in waardoor we moesten lachen. Kleine leugentjes of iets wat net fout was. Mijn neefjes en nichtjes begonnen te huilen en ik deelde tissues uit. Ze haalden er een uit het pakje en gaven het pakje door aan de rest. Maar voor de begrafenis had ik de tissues eruit gehaald, erop geschreven, voorzichtig weer opgevouwen en teruggestopt in het pakje. Er stond op: “Stomme huilebalk”. Dan moesten ze lachen.

Het was dus een gekkenhuis. Van alles wat de dominee zei moesten we lachen. Je zag dat de dominee van slag was. Hij sloot af en liep direct door naar Bob en mij en zei: “Sorry, was dat ok?” Bob en ik antwoordden: “Dat was fantastisch man, echt geweldig.”

Dat is wat ik bedoel. We gaan allemaal dood. Dus we moeten lachen. Als je kan lachen in de slechte tijden, dan kun je niet kapot. Bob en ik hadden een simpele regel, en dat was: “als je iets grappigs bedenkt, zeg het. Win, lose or draw. Het kan goed gaan, het kan slecht gaan. Maar je moet het zeggen, vergeet dat niet.

Ik sluit hiermee af. We zitten allemaal in de auto. Bob rijdt. Volle bak. We gaan naar het strand. We worden gecontroleerd. Door een Britse agent. Hij houdt ons tegen. Hij vraagt: “Waar gaat u heen?” Bob zegt: “Bognor.” Hij zegt: “Wilt u de achterbak opendoen?” Hij kijkt erin. Hij bekijkt alles. Hij komt terug naar Bob. Loopt terug. Hij heeft een spiegel op een stok. Hij kijkt onder de auto. Terwijl hij dat doet valt zijn helm af. En uit de helm valt een pakje sigaretten. De agent zegt: “U vroeg zich zeker altijd al af wat wij onder de helm droegen.” Bob zegt: “Geen hersens, dat wist ik wel.”

Gelotologie, de wetenschap van de lach ontknoping

Als het gaat om humor dan is de lach niets anders dan ontlading van spanning. In het vorige artikel schreef ik een mop die de spanning flink opbouwt. Er is wel een twist, maar dit is nog niet de clou van de mop.

Om de clou te illustreren moet ik je de volgende mop vertellen. Overigens kun je aan de tekst wel merken dat deze mop uit mijn kindertijd komt :-)

De man en de vrouw in de trein

Een man en een vrouw zitten tegenover elkaar in een coupé in de trein. Hij leest een krant en rookt een sigaar, zij heeft zo’n klein hondje op schoot.

“Meneer, wilt u alstublieft uw sigaar uitmaken?” vraagt de vrouw.

De man kijkt amper op van zijn krant en schudt zijn hoofd met een mompelend “nee.”

“Meneer, maakt u die sigaar alstublieft uit, dit is een niet-rokencoupé,” vraagt de vrouw nu wat dringender.

De man kijkt op en schudt wederom zijn hoofd. “Nee,” klinkt het nu wat duidelijker.

“Meneer, doet u die sigaar uit, anders doe ik het voor u,” zegt de vrouw zwaar geërgerd.

De man reageert niet meer en duikt verder weg in zijn krant.

Geïrriteerd staat de vrouw op, pakt de sigaar uit de mond van de man, draait het raampje open en gooit de sigaar naar buiten, draait het raampje weer dicht en gaat weer zitten.

Net zo geïrriteerd staat de man op, pakt het hondje van de schoot van de vrouw, draait het raampje open, gooit het hondje naar buiten, draait het raampje weer dicht en gaat ook weer zitten.

Bij het eerstvolgende station stormt de vrouw naar buiten en rent het perron af in de richting vanwaar de trein gekomen is. “Fifi, Fifi, waar ben je,” roept ze angstig.

En warempel, daar komt het hondje aanrennen. Wat denk je dat het in zijn bek heeft?

Denk hier eens over na? Wat zou het hondje in zijn bekje kunnen hebben?

Nee, het is niet de sigaar van die man. Het is het pingpongballetje uit het vorige verhaal.

Hahahaha.

Op dit moment lossen twee moppen tegelijk op. Het hondje leeft nog en het pingpongballetje heeft een bestemming gekregen. Reden genoeg om een lach tevoorschijn te toveren.

Bij de meeste moppen is het trouwens leuker als je het hoort. Met je stem kun je intonaties aanbrengen die niet te lezen zijn. Daarom heb ik de moppen ook voor je opgenomen :-)

Gelotologie, de wetenschap van de lach is lollig

Ik zou mezelf een gelotologie docent kunnen noemen. Maar dat roept teveel vragen op.

Lang, lang geleden leerde ik aan de MEAO. Voor het vak Nederlands schreef ik mijn scriptie over ‘humor in de literatuur’. Kennelijk was mijn belangstelling voor plezier, humor en lach al flink aanwezig.

Humor

Lachen zonder reden is pas een aantal jaren echt bekend aan het worden. Daarvoor, en meestal nu nog, wordt de lach opgewekt door humor. Iets geks wat je ziet, een grap die je hoort of een aparte sensatie.

Die sensatie kun je overigens krijgen als je tussen de deurpost gaat staan en een minuutje met je handen aan weerszijden als het ware de deurposten weg probeert te duwen. Wanneer je dan een stapje naar voren zet en je armen ontspannen langs je lichaam laat hangen dan gaan ze vanzelf omhoog. Te grappig.

Lezers vragen zich af

Humor kwam ook naar voren toen ik een tijdje geleden aan de lezers van deze artikelen de vraag stelde: Wat houd jou bezig als het gaat om de lach?

Erna vraagt zich af wat humor eigenlijk is en waarom sommige mensen om bepaalde dingen lachen en anderen niet. Ook Bauke bedenkt zich dat ze in de lach schiet om een grap die bijvoorbeeld op tv gemaakt wordt, maar dat ze zich niet eens realiseert waarom precies.

Rob en Simone geven alle vier aan dat de lach ontstaat door humor. En humor is iets onverwachts. Coen zegt het mooi: “De beleving van een onverwacht humormoment”. Dini deelt een vrolijke moment:

Gisteren was ik uit eten met mn vriend en toen wilde alleen mn vriend n toetje. Ik zei tegen mn vriend dat ik dan wel n hapje wilde. Toen kwam de ober, de ober had per ongeluk 2 lepeltjes meegenomen en maakte zn foutje goed met een grapje: ‘dan kan je ook n hapje proeven’ zei hij. Toen moesten we lachen. Toen kwam er een serveerster met het toetje en die legde t toetje neer, en ze zei tegen mij ‘wat had jij’? Ik zei ik heb geen toetje. Toen griste ze heel resoluut t lepeltje weg en zei ‘o dan heb je deze niet nodig’. En nog voordat ik iets kon zeggen zo snel was ze al weg. Toen lagen we helemaal in ‘n deuk. Om dat soort dingen moet ik het meeste lachen.

Mopje

Het is groen en het is moe. Wat is dat?

Of je weet het antwoord en er komt een glimlach op je lippen omdat je het antwoord weet en je wellicht terug moet denken aan de lagere school, of je weet het niet en je scrolt meteen naar het einde van de tekst om het antwoord te lezen, waarna er weer een glimlach op je gezicht je verschijnt omdat het toch wel grappig is.

Gelotologie

Maar waarom is het grappig? Waarom moeten we lachen?

Een grap, een mop, bestaat bij de gratie van twee belangrijke elementen.

  1. Opbouw van spanning. Lachen als reactie op iets, is eigenlijk een ontlading van spanning. Daarvoor moet er natuurlijk wel spanning opgebouwd zijn, anders valt er niets te ontladen. Logisch toch? Nieuwsgierig worden door een vraag waarop je het antwoord niet weet zorgt voor de opbouw van die spanning.
  2. De clou, de twist, het springen naar een andere gedachte en plots alles wat je weet in een ander licht zien maakt dat de spanning loskomt en ontlaadt door te lachen.

Hoe langer de spanning opbouwt, hoe groter de ontlading.

Wat dacht je van deze mop? Overigens, als je hem al kent, vertel hem dan weer eens aan iemand anders. Het is minstens zo leuk om een lach op het gezicht van iemand anders te toveren.

Een Jantje-mop

Jantje, je weet wel, die ene die altijd in mopjes voor komt, zit op school in de klas.

De juf zegt: “Kinderen, vandaag hebben we het over sport. Noem allemaal eens een sportattribuut.”

“Een hockeystick,” zegt Jeroentje. “Goed Jeroen, jij hebt het begrepen. Je krijgt een ster bij je naam,” zegt de juf terwijl ze een ster achter de naam van Jeroentje plakt.

“Een tennisracket,” zegt Tamara. “Goed Tamara, precies wat ik bedoel. Ook jij krijgt een ster bij je naam,” zegt de juf en plakt een glanzende ster achter de naam van Tamara op het bord.

Jantje wil ook wel zo’n mooie ster en steekt zijn vinger hoog in de lucht. “Zeg het maar Jantje,” zegt de juf.

“Een pingpongballetje juf,” zegt Jantje.

“Wat,” zegt de juf, “eruit, nu meteen. Ga op de gang staan!”

Jantje kijkt haar verbouwereerd aan en druipt af. Terwijl hij op de gang zit na te denken over wat er gebeurd is komt het hoofd van de school langs.

“Wat is er gebeurd, waarom zit jij op de gang Jantje?” vraagt het hoofd. Jantje kijkt hem vragend aan en begint uit te leggen. Hoe de juffrouw vroeg om sportattributen en dat hij ‘een pingpongballetje’ zei en dat hij daarom naar de gang gestuurd was.

“Wat,” zegt het hoofd van de school, “naar huis, en morgen een briefje van je moeder mee!”

Jantje sjokt in totale verwarring naar huis. Hij weet zeker dat zijn moeder hem wel begrijpt.

“Wat is er gebeurd,” vraagt zijn moeder, “waarom ben je zo vroeg thuis Jantje?”

En Jantje vertelt. Dat het hoofd van de school hem naar huis gestuurd heeft, o ja, hij moet morgen een briefje meenemen, en dat de juffrouw had gevraagd om sportattributen, en dat hij alleen maar “pingpongballetje” zei en dat het toen mis leek te gaan.

“Wat,” zegt Jantjes moeder, “naar boven. Je gaat zonder eten naar bed!”

Jantje weet het allemaal niet meer en huilt zichzelf in slaap. De volgende dag gaan ze opa bezoeken. Opa is een oud en wijs man en Jantje besluit aan opa te vragen wat er aan de hand is met het pingpongballetje.

Opa ligt al een tijdje op bed maar is kennelijk blij om Jantje weer eens te zien. “Opa, mag ik u iets vragen?” zegt Jantje. “Dat is goed Jantje, kom maar iets dichterbij,” zegt opa.

Jantje vertelt het hele verhaal. Van de juf die hem de gang op stuurde, het hoofd van de school die hem naar huis stuurde en zijn moeder die hem zonder eten naar bed stuurde. “En ik zei alleen maar: pingpongballetje, opa,” zegt Jantje.

“Kom nog iets dichterbij Jantje, dan zal ik het je uitleggen,” zegt opa zachtjes. Jantje kruipt dichterbij. Hij hoort een zacht gerochel. “Archglm”. Opa blaast zijn laatste adem uit.

Oh wat erg, een onopgeloste mop. Heb je een gevoel van teleurstelling? Nieuwsgierigheid? Hoe moet de spanning nu ontladen?

Lees dat morgen in het volgende artikel >>

ǝظpɐɐןqdɐɐןs uǝǝ

Lachen in het theater – voor Blue Monday – voor Roué Verveer

Gek? Spannend? Leuk?

Zaterdag 19 januari is twee dagen voor de jaarlijks terugkerende Blue Monday.

Schouwburg Venray bedacht dat een lachworkshop voorafgaand aan de show van Roué voor nog meer lach bij de gasten kan zorgen.

Train je lachspieren op zaterdag en trek je op maandag niets aan van de meest depressieve dag van het jaar. Doe je mee?

Kaartjes bestellen kan hier >>

Hoe zingen en lachen je brein veranderen

Lachen en zingen kunnen veranderingen aanbrengen in je brein.

In deze mooie TEDx talk van Tania de Jong hoor je, en voel je zelfs, hoe zingen je brein verandert. Een aantal elementen in het verhaal grijp ik aan om te laten zien wat zingen en lachen aan overeenkomsten hebben.

85% van de mensen hebben ooit gehoord dat ze maar beter niet konden zingen en zijn daarom gestopt met zingen.

Ik weet het percentage niet, maar ik weet wel dat veel mensen ooit te horen hebben gekregen dat ze niet moeten lachen. “Lach niet zo stom”, “lach niet zo hard” of “ssst, je mag niet lachen”hebben we allemaal wel eens gehoord. Het maakt mensen stil en nog erger, serieus.

Zingen verbindt je met de rechterzijde van je brein.

Lachen heeft precies hetzelfde effect. Wanneer je zingt of lacht dan wordt het lastig om logisch te denken. Je komt in het creatieve deel van je hersenen uit, het deel wat in het ‘nu’ is en wat ons verbindt met een wereld van mogelijkheden.

Het volgende was voor mij een nieuw inzicht.

Je brein is als een batterij, de rechterzijde laadt ons op, de linkerzijde gebruikt de energie en maakt de batterij leeg. Ons doel is om de batterij altijd opgeladen te houden.

We hebben deze rechterzijde dus hard nodig. Nu begrijp ik beter dan toen ik op mijn werk alleen maar bezig was met boekhouden, linkerhersenhelft-werk, ik me vaker moe en afgestompt voelde. Hoe uitdagend of interessant het werk ook was. Toen ik het lachen zonder reden ontdekte en ook op pad ging om met mensen te lachen kwam ik meer in balans. Doordat mijn batterij meer opgeladen was en ik meer energie tot mijn beschikking had, kon ik ook het administratieve werk met meer gemak en plezier uitvoeren.

Zingen zorgt ervoor dat onze neurotransmitters, die stofjes die in een cel in de synapsen zijn opgeslagen en zorgen voor informatie-uitwisseling, in nieuwe en op andere manieren met elkaar verbinden. Je rechterhersenhelft vuurt op en maakt endorfine aan, het hormoon dat ons slimmer, gezonder, gelukkiger en creatiever maakt. Wanneer we dit samen met anderen doen versterkt dit effect.

Dit is precies wat er gebeurt wanneer we lachen. Vooral als we met een groep lachen. De endorfine’storm’ die ontstaat zorgt ervoor dat we ons na een uurtje lachen veel lekkerder in ons vel voelen, we maken gemakkelijker grapjes waarvoor we creatiever moeten zijn en we bemerken meer verbinding met de andere leden van de groep.

Op de plaatjes die Tania toont in de presentatie staat een lijst met voordelen die zingen voor je kan doen. Precies hetzelfde geldt voor lachen.

Lachen en zingen zorgen voor

  • toename van de bloedsomloop
  • maakt nieuwe neurale paden aan
  • maakt endorfine vrij
  • verbetert neuroplasticiteit
  • activeert je rechterhersenhelft
  • verbetert leervermogen
  • gemakkelijker talen leren
  • verhoogt niveau van oxytocine
  • en verhoogt niveau neurotransmitters

Wanneer we samen zingen krijgen we niet alleen kippenvel, maar een recente studie toont ook aan dat zelfs onze harten synchroniseren. 

Ik weet niet of met lachen onze harten in de maat gaan slaan, wel voelen we ons meer verbonden en kan ik me voorstellen dat dit wel kan gebeuren.

Het is gratis, het is toegankelijk voor iedereen, we hebben allemaal een stem!

Shake that ass – werk aan je ‘asstitude’

Hoe kan ‘shaking your ass’ zorgen voor een goed gevoel?

Het is het handelsmerk van Joseph McClendon III. Iedereen die een seminar met Joseph heeft meegemaakt is een ‘ass shaking badass‘ geworden.

In dit – nogal Amerikaanse – filmpje legt Joseph uit hoe dat werkt.

Asstitude is the scientific study of how shaking ones ass effects your attitude. Asstitude is de wetenschappelijke studie hoe het schudden van je billen effect heeft op je houding.

Eerder schreef ik al eens over iets bijzonders dat ik van Joseph geleerd heb. Het maakt dat ik niet of nauwelijks meer in staat ben om negatief te denken.

Het proces om dit voor elkaar te krijgen beoefen je bij voorkeur in tijden zonder stress, zodat het in tijden van stress automatisch voor je gaat werken.

In het kort is het als volgt:

Mocht je last hebben van een negatieve gedachte die steeds terug komt dan kun je die eenvoudig elimineren met deze techniek. Het enige is, je moet het wel doen. Erover lezen is niet genoeg.

  • Laat de negatieve gedachte opkomen
  • Voel hoe die gedachte ervoor zorgt dat je houding ‘inzakt’
  • Sta (energiek) op en steek je hand als een stop signaal naar voren
  • Zeg “STOP”
  • Lach
  • Shake that ass (de geliefde uitspraak van Joseph)

Tien maal achter elkaar herhalen is een set.

Voorschrift: Dagelijks een set gedurende tien dagen uitvoeren.

Toen ik een paar weken geleden weer bij Joseph in de zaal zat hoorde ik een verhaal van iemand die enorm bang was voor muizen. Zo bang dat ze niet eens die gedachte wilde gebruiken voor deze oefening. Ze koos een andere negatieve gedachte. En wat bleek, ook haar angst voor muizen was verdwenen. Ze vind ze nog niet leuk, maar ze rent niet meer gillend weg.

Het maakt dus niet zoveel uit met welke gedachte je dit proces doet. Het heeft effect op veel meer gedachten en gevoelens.

Veel succes en als je dit doet, laat me dan eens weten hoe het gaat met jouw asstitude!

Sint zat laatst te denken… aan Lilly & June en de lachjuf

Wanneer ik dit schrijf is het 3 december. Bijna tijd voor Sinterklaas.

Voor de een een stressvolle tijd en voor de ander een tijd vol verwachting. Het hangt er waarschijnlijk een beetje vanaf hoe oud je bent.

In het vorige artikel schreef ik over mijn bezoek aan Singapore. Veel dingen die ik gezien heb waren boeiend, mooi of leuk. Maar een van de leukste dingen vond ik de intocht van Sinterklaas.

Ik heb hele goede herinneringen aan Sinterklaas. Die kwamen allemaal weer boven tijdens het kijken naar de Nederlandse en Belgische kindjes die reikhalzend uitkeken naar de Sint en zijn pieten. Gelukkig doen ze daar niet mee aan dé discussie en vieren ze gewoon feest. Heerlijk.

Mensen in korte broeken en t-shirts, kinderen met een mijtertje of pietenpetje op, de schmink die met stralen van het gezicht van de pieten afloopt en een Sinterklaas die met ingespannen gezang binnengehaald wordt. Kortom, een echt Sinterklaasfeest.

Stel je voor dat je iets leuks zou willen hebben. Het helpt als je daarom vraagt. Aan wie kun je beter je cadeautje vragen dan aan Sinterklaas?

Sint geeft zijn cadeautjes ingepakt, met een beetje geluk met een surprise en uiteraard met een gedicht.

Als je zeker wil zijn van het juiste cadeautje dan kun je het beste zelf je gedicht schrijven.

Nu wil ik begin 2019 het kinderboek Lilly & June en de lachjuf echt de wereld in hebben. Het is de hoogste tijd. Er moet nog van alles gebeuren zoals tekeningen maken, redigeren, opmaken en drukken. Behalve het schrijven zelf alles dus nog.

Onthoud dat Sinterklaas niet alleen op 5 december cadeautjes uitdeelt. Dit doet hij het hele jaar. Als jij het juiste gedicht maakt.

Dit is mijn gedicht.

Myra, 31 maart 2019

Lieve Saskia, (zo begint de Sint altijd toch?)

Je hebt weer eens een mooie wens
het boek Lilly & June en de lachjuf
Want je vindt het op de scholen van nu
soms wat te saai en te suf

Nee, niet voor de juffen en de meesters
die moeten zich in allerlei bochten wringen
Maar de kinderen moeten steeds meer
en mogen steeds minder leuke dingen

Ze leren al jong dat het leven
SERIEUS moet zijn
Later een goede baan betekent
nu leren leren en geen ongein

Maar hierin zit een denkfout
serieusheid is geen kracht
Jij weet dat je gemakkelijker kan leren
als je plezier hebt en als je lacht

Je schreef dit kinderboek
om kinderen én leerkrachten
Te motiveren om meer te lachen
en niet te lang te wachten

Want in de jaren ’50 lachten we nog veel
namelijk zo’n 16 minuten per dag
Tegenwoordig halen we moeizaam 6 minuten
en zelfs dat is soms een hard gelag

Het boek is niet alleen voor de kinderen
daarbij is er een handleiding voor docenten
Natuurlijk mogen ouders ook meedoen
geïnspireerd door je verhaal met mooie prenten

Na het schrijven moest er nog van alles gebeuren
illustreren, redigeren en een echt boekje maken
Maar dat is nu allemaal gedaan
het is tijd om de mensen te gaan raken

Met je verhaal over een lachjuf in de klas
waarin de kinderen leren dat lachen helpt
Om beter te leren en om vriendjes te worden
en waarin ze met vrolijkheid worden overstelpt

In dit pakje zit je eerste exemplaar
in het doosje zit een hele stapel om uit te delen
Ga nu heel Nederland door met je boek
en leer iedereen om met lachen te spelen

Liefs, Sinterklaas en zijn pieten

 

Gelukkig mag je er wel lachen

Heb je er wel eens aan gedacht om naar Singapore op vakantie te gaan?

Nee, ik ook niet.

Maar dit jaar werd ik 50 jaar. Dat is toch apart.

Vijftig jaar geleden werd ik in de box gezet met een meisje van mijn leeftijd. Zij werd ook 50 jaar dit jaar en we zijn nog steeds vriendinnetjes.

En dankzij de kracht van Facebook vonden we nog een vriendinnetje die bij ons in de box zat. Dus je raad het al, ook zij werd 50. Ze woont op dit moment in Singapore.

Hoe leuk is het om een feestje te vieren in Singapore? Een plek waar je niet zomaar naartoe zou gaan, een plaats waarvan de luchthaven meestal gebruikt wordt als tussenstop en een land waar het leven niet goedkoop is.

In een week tijd hebben we heel veel van Singapore gezien. De torenhoge flats, de skyline, de bijzondere Indiase en Chinese wijken, natuurparken en een monitorlizard die stoer liep te doen onder het bordje ‘pas op voor krokodillen’.

Wat mij het meest opviel naast de vriendelijke en behulpzame mensen, het gevoel van veiligheid en het sterk wisselende weer waren de waarschuwingsbordjes.

Ik weet het, in Nederland kunnen we er ook wat van. Bordjes genoeg. Maar daar hebben ze het uitgevonden.

Ik voelde me veilig omdat er voor veel vergrijpen torenhoge boetes worden uitgedeeld. En met het grootste gemak komt daar nog eens een paar maanden cel of zelfs stokslagen bij. Omdat overal camera’s hangen en de pakkans daardoor rond de 95% is laten mensen het wel uit hun hoofd om gekke dingen te doen.

Je moet natuurlijk wel weten welke gekke dingen je niet mag doen dus hangen er overal verbods- en waarschuwingsbordjes.

Het bordje linksonder hing buiten voor een winkelcentrum. Je mag dus ook daarbuiten op straat niet eten en drinken, op straffe van 500 Singaporese Dollars (ca 325 euro). Dit geldt ook voor je flesje water!

In een park mag er zoveel niet dat ze de bordjes verzamelen op een bord. Niet roken, niet drinken, niet voederen, niet met drones vliegen, niet fietsen, niet skaten, geen honden uitlaten, Noem maar op.

Je mag er wel wandelen gelukkig. Maar als je de straat oversteekt moet dat wel voorzichtig en werkelijk alleen als het licht groen is.

Als rechtgeaarde Nederlander vind ik iets van dat betuttelen. Wij denken graag zelf na. Bepalen zelf of we iets eten of drinken, of we netjes de straat overstreken en skaten is op de meeste plekken geen probleem.

Gelukkig heb ik deze niet gezien. Dus lachen mag.

NPO programma TUSSENUUR #knowshit zoekt uit hoe je blij wordt en hoe je een perfecte dag kan creëren

NPO’s jongerenprogramma TUSSENUUR met hashtag #knowshit ging voor Alina op zoek naar antwoorden op de vragen: “Hoe wordt je blij? ” En bestaat zoiets als de perfecte dag?”

Voor de eerste vraag kwamen ze terecht bij Lachcoach Saskia, oprichter van de Lachwinkel.

Joram vind het zelf best wel akward om zomaar te lachen zonder reden, maar Alina heeft al snel door hoe het werkt.

Voor mij is een perfecte dag een dag dat ik gelachen heb en plezier gemaakt heb. En dat hoeft echt niet de hele dag te zijn. Maar een dag niet gelachen, een dag niet geleefd. Toch?

Dit is de link naar de pagina van het hele programma met toelichting en het filmpje >>

Ik mag niet lachen

Wat gebeurt er als je denkt “ik mag niet lachen”?

Precies, dit!

Naar aanleiding van onderstaande reactie schrijf ik deze regels bij de post.

Ik mag niet lachen

Tijdens een lachworkshop komt er vaak een moment in voor dat we een soort lachmeditatie beoefenen. Eentje met een twist. Een minuutje lachen en een minuutje stilte. Waarin vaak in de stilte de lach omhoog borrelt. En als ie goed borrelt dan gaat het over in de slappe lach. Dé manier om die lach op te wekken en te versterken is door te zeggen: “sssst, je mag niet lachen.”

Dit is precies wat hier gebeurt. De presentator schiet in de lach, doet zijn best om dat tegen te houden en in zijn hoofd gaat de mantra rond: “ik mag niet lachen, ik mag niet lachen.” In het filmpje kun je zien wat zo’n gedachte voor uitwerking heeft.

Donders en bliksems

In de lach schieten gebeurt automatisch omdat het lichaam spanning wil afvoeren. Door de gekke en met name onverwachte situatie ontlaadt er in een kort moment veel spanning. Zie het als een bliksemschicht. We ontladen die spanning meestal door te lachen of soms door te huilen. De donder zeg maar. Met misschien wel een flinke regenbui. Maar de lach ligt als oerreactie voor de hand. Zoals je hier ziet, een krachtige slappe lach klinkt zelfs net als huilen. Het zijn twee emoties die nauw met elkaar verbonden zijn.

Omdat de slappe lach de meest aanstekelijke lach is van alle soorten lach is het bij dit filmpje haast onmogelijk om niet mee te lachen met de presentator. Tegelijkertijd vinden we van alles over de reden van de lachen. Mogen we wel lachen? Of mogen we juist niet lachen? Hoe minder we mogen lachen van onszelf, hoe lastiger het wordt om het niet te doen. Zeker als we echt serieus moeten blijven.

Mijn ervaring is dat mensen die hun ziekte, afwijking of handicap, of hoe je het ook mag noemen, vol humor kunnen bekijken ook gemakkelijker dealen met mensen die wellicht vreemd reageren. Helpt het hen om alles serieus te nemen?

Hoe zit dat hier nu echt?

Wat mij verbaast is het stijf en serieus blijvende publiek. Mochten ze niet mee lachen? Leefden ze mee met de ‘slachtoffers’? Of waren het wassen poppen en alleen maar ter decoratie? Of was dat hun opdracht?

We praten hier over een show uit wat lijkt de jaren ’80. Niets is minder waar. In het eerste jaar van dit millennium was er de Vlaamse show “In de Gloria” met parodieën op dingen uit het gewone leven. Tom van Dyck vertolkt meesterlijk de rol van talkshowhost Erik Hartman. Het lijkt kennelijk zo echt dat zelfs in 2006 nog de Amerikaanse “The Tonight Show” het liet zien alsof het een bestaand programma zou zijn. Dus dat wij geloven wat hier gebeurt is zo gek nog niet.

 

Meer werkgeluk, hoe kom je daaraan?

Werkgeluk

Werkgeluk komt niet vanzelf.

Hoe gelukkig ben je in je werk?

En hoe gelukkig zijn Nederlanders in het algemeen in hun werk?

Kantar TNS deed onderzoek naar werkgeluk in opdracht van Driessen.

(Onderaan het artikel staat een link naar het verslag in Medical Facts)

 

Cijfers van werkgeluk

Het blijkt dat 66% van de verpleegkundigen, leraren of ambtenaren helemaal niet zo gelukkig zijn met hun werkzaamheden. Of 34% wel. Tenminste, dat is wat andere mensen denken. Zelf vinden ze het minder vreselijk. Gelukkig maar.

Maar goed, als meer dan de helft van de werkende mensen niet gelukkig is op of wordt van zijn werk, hoe kun je dan zorgen voor meer werkgeluk?

Factoren van werkgeluk

Werkgeluk wordt bepaald door veel factoren. Een goede balans met thuis, leuk contact met collega’s en leidinggevenden, uiteraard de inhoud van het werk – laat een boekhouder niet metselen en andersom – en of je kan groeien in je werk bepalen onder andere het geluksgevoel.

Volgens mij is een groot deel van de lol een prettige samenwerking met collega’s. Als zelfstandige mis ik dat wel eens. Gelukkig mag ik nog steeds bij mijn oude werkgever ‘klussen’ en zie ik de collega’s van toen ook nog gewoon.

Doel van werkgeluk

Daarover is men in het onderzoek het eens. Door meer werkgeluk kunnen we beter presteren. Met name in die beroepen waar we creatiever en socialer moeten zijn. We gaan ons energieker voelen, we krijgen meer zelfcontrole, onze houding wordt positiever en we verbreden ons blikveld, aldus het onderzoek.

Ik denk dat het jammer zou zijn als beter kunnen presteren het enige doel zou zijn. Volgens mij zijn gelukkigere mensen niet alleen productiever, maar we kunnen ook beter problemen oplossen en zullen eerder kijken naar wat we zelf kunnen doen in plaats van te wijzen naar de ander.

Daarnaast bepaalt het werkgeluk mede ons totale welzijn. Als we gelukkiger zijn op of met ons werk dan zullen we dit thuis uitstralen en ook daar gelukkiger zijn. Je kan je voorstellen dat het voor het thuisfront leuker is om verhalen te horen over gekkigheid en plezier dan gezeur over wat er allemaal niet goed gaat.

Hoe creëren we werkgeluk

Hier laten we het onderzoek voor wat het is. Want over het creëren van werkgeluk doet die geen uitspraken.

Mensen die gelukkiger zijn op hun werk zullen meer lachen. Vanzelf samen lachen gebeurt over het algemeen pas echt als mensen zich veilig en vrij voelen.

Lichaam en geest staan met elkaar in verbinding.

Je kan een rotdag hebben en je lichaam voelt grieperig. Of je voelt je grieperig en je krijgt een rotdag.

Zo kun je dus ook je goed en gelukkig voelen en daardoor meer lachen. Maar je kan ook beginnen met lachen en je daardoor beter en gelukkiger gaan voelen.

Lachen voor werkgeluk

Daarom is een lachworkshop een goed idee. Je leert samen met je collega’s lachen zonder reden en je zal merken dat je na zo’n gekke, aparte, vreemde maar leuke workshop ook meer plezier in je werk kan ervaren.

De lachwinkeliers er zijn er voor je. Vraag vandaag nog vrijblijvend een lachworkshop aan en laat werkgeluk niet meer aan het toeval over.

Nu een gratis offerte aanvragen >>

Meer over de inhoud van de lachworkshop >>

In Medical facts lees je een compleet verslag van dit onderzoek

 

 

Serieus! Lachen is een serieuze zaak

Laughter is serious business! In de antwoorden op mijn vraag van een tijdje geleden schreven veel mensen het woord SERIEUS.

We zijn te serieus

Karin vraagt zich af of we niet allemaal te serieus geworden zijn. Hebben we nog wel redenen om te lachen en zo ja, willen of kunnen we dan nog lachen?

Een goede vraag.

Ik denk wel dat we met z’n allen te serieus zijn. Daarom is er deze tegenbeweging, lachen zonder reden, lachyoga, lachworkshop, lachtherapie, noem maar op.

Een paar weken geleden schreef ik een artikel dat teveel serieusheid zelfs gevaarlijk is. Het heeft namelijk te maken met stress. Door te focussen op schoonheid, op leuke momenten en op vrolijke mensen kun je ontstressen.

Lachen helpt daar enorm bij. Lachen zorgt voor vrolijke mensen en leuke momenten. Twee vliegen in een klap.

Schoonheid is een ander verhaal. Iets langer geleden schreef ik een artikel over de schoonheid van lachen. Iemand die krom ligt van het lachen is fantastisch om te zien maar niet persé mooi. Je gezicht loopt rood aan, zweetdruppels verschijnen wellicht en je gezicht vertrekt in een wanstaltige grimas. Toch vinden we dat ook mooi.

Er wordt te weinig gelachen

Lonneke ontdekt dat ze te weinig lacht. Ze vindt zichzelf heel serieus is en ze vindt dat jammer. Dus probeert ze meer te lachen.

Els, Agnes en Lia zijn het eens. Zij vinden dat er te weinig gelachen wordt. De boodschap is  dat we het gewoon moeten doen.

Agnes verwoordt het mooi:

Dat is juist wat mij over het lachen bezighoudt: hoe kan het, dat iets wat we allemaal kunnen oproepen, we (in ieder geval een grote groep mensen) gaandeweg ons leven steeds minder doen? Als ik mensen spreek die wel voluit zijn blijven lachen, ondanks alles wat ze meemaken, zie ik veel meer leven, meer vitaliteit. En eigenlijk geldt deze vraag niet alleen voor lachen, maar meer zaken zoals gezond eten, gezond denken, gezond bewegen, ….

Jezelf tegenhouden om voluit te lachen

Sommige mensen zijn niet alleen te serieus, die hebben het gevoel dat ze zich tegen laten houden.

Martijn heeft het idee dat hij wel wat remmingen heeft op voluit lachen en Piet vraagt zich af wat de mensen zullen denken. Maurice vraagt zich ook af waarom we ons er soms voor schamen?

Daarover maakte ik dit filmpje:

In de loop van de jaren heb ik genoeg mensen gehoord die zich op de een of andere manier schamen voor hun lach. De een lacht te hard, de ander hinnikt raar en weer iemand ander heeft een lelijk gebit. De enige reden dat we hier iets van vinden is omdat er ooit iemand is geweest die daar iets van zei, iemand die wij heel SERIEUS namen, en we zijn het gaan geloven.

Bij de lachyoga, de lachworkshops en lachtherapie doen we er alles aan om iedereen weer de lach voluit te laten ervaren. Niet tegenhouden, je mond wagenwijd open en je klanken laten horen.

De lach serieus nemen

Maurice vraagt zich ook af waarom we mensen die heel veel lachen vaak niet serieus nemen. Maarten focust op gezondheid.

Haha, hoe is het toch mogelijk dat lachen zo weinig serieus wordt genomen als gezondheidsmethode. Mensen slikken van alles om zich beter te voelen. Met de lach heb je een krachtig vermogen om  je lichamelijk en geestelijk beter te voelen.

Joke zegt dat het lang geleden is dat ze echt heeft gelachen. Mijn advies, kom eens naar de lachclub. Er zijn er genoeg in Nederland om ergens bij aan te kunnen sluiten. Op de website van Lach Instituut Nederland vind je een lijst met alle actieve lachclubs. Het helpt echt. Dus, stap die drempel over, zoek die leuke mensen op en lach!

Is lachen serieus goed voor je?

In een artikel van Welingelichte Kringen las ik dat lachen helemaal niet zo gezond is als wij denken. Door te lachen krijg je een optimistischer levenshouding. De conclusie van het onderzoek waar zij over schrijven is dat optimistische mensen korter leven omdat ze minder oog hebben voor de gevaren. Zullen we dit artikel maar niet serieus nemen?