Hoe meer je lacht, hoe beter je leert en presteert.

Upside down – ondersteboven

Ondersteboven vogelsIk tol en tol rond om mijn as en wanneer ik tot stilstand kom dan zie ik een hele andere wereld. Alles, maar dan ook alles is ondersteboven, achterstevoren en binnenstebuiten.

De aarde waar ik boven sta is blauw, de lucht is groen. Als ik goed naar de wolken kijk dan zie ik boomtoppen en de boomtoppen waar ik tussen sta zijn melkachtig wit. Vogels vliegen laag voorbij terwijl ze eruit zien als een zwemmer die de rugslag beoefent.

Ik besluit verder te lopen op de zandachtige hangbrug die nergens aan vast lijkt te zitten. Hij gaat verder dan het oog kan reiken. De geluiden bereiken gedempt en traag mijn oren.

Plots is er een splitsing. Ik kan kiezen of ik naar boven of naar beneden verder zal lopen. Ik kies voor beneden want dat voelt veiliger en vertrouwder, zelfs al wordt de grond donkerder en donkerder blauw terwijl ik dichterbij kom.

Een vreemd mannetje

In de verte komt een figuur mij tegemoet. Ik zie het grote silhouet dat zich licht aftekent tegen de groene wolken. Het wordt kleiner en kleiner totdat een mannetje ter hoogte van mijn knie naast mij staat. Zijn lange haar staat steil omhoog en zijn mondhoeken staan naar beneden.

Met die sacherijnige uitdrukking op zijn gezicht zegt hij: “Jij bent raar. Je staat ondersteboven, weet je dat wel?” “Ik,” zeg ik verbaasd. “Welnee, jij staat ondersteboven!” “Nou ja, nou wordt ie mooi! Ik weet toch wel hoe het hier zit? Dit is mijn wereld. Jij staat ondersteboven en niet ik,” schreeuwt het mannetje met zachte stem.

Rekenen

“Mijn wereld” hoor ik hem zeggen. Inderdaad, dit is niet de mijne. Mijn gedachten dwarrelen terug tot mijn eerste dag op de lagere school in een nieuwe woonplaats. De kinderen hadden al een half jaar of langer met elkaar opgetrokken en toen kwam ik in de klas. De eerste dag. We gingen rekenen.

“Heb jij al rekenen gehad op je oude school?” vroeg de juf. Ja hoor, dat had ik. Maar ik kwam er achter dat zij dat heel anders deden. Dus wat ik dacht te snappen snapte ik nu helemaal niet meer. Op onze oude school kregen wij vellen met sommen en hoefden we alleen maar het antwoord in te vullen. Hier hadden we allemaal ons eigen schriftje waarin we de sommen overschreven en daarna het antwoord.

Omdat het zo anders was leek het alsof ik niet meer kon rekenen. Ik voelde me er best ongelukkig door. Gelukkig waren de kinderen en de juf heel behulpzaam. Door te oefenen en te vragen had ik me al snel de nieuwe methode eigen gemaakt en kon ik ook hier goed meekomen. Zo goed dat ik in de zesde klas uiteindelijk een heel boekje was verder dan de rest van de klas. Zo leuk was ik het rekenen gaan vinden.

Ommekeer

ondersteboven“Laten we niet zo’n ruzie maken,” zeg ik tegen het mannetje, “de vraag is, wat kan ik doen om jouw wereld vanuit jouw perspectief te zien?” Hm, daar had hij nog niet over nagedacht. Goede vraag. “Als jij nou eens je hoofd door je benen steekt, wat zie je dan?” vraagt het mannetje.

Ik doe wat hij zegt en zie ineens een hele andere wereld. De lucht is blauw met witte wolken, de bomen zijn groen en zijn mondhoeken staan omhoog. Hij is helemaal niet chagrijnig, hij is eigenlijk heel vrolijk. Omdat mijn hoofd veel lager is is zijn hoofd veel dichterbij. We kijken elkaar aan.

“Hahahaha,” lacht het mannetje luid met oogjes die glimmen van de pret. “Weet je, soms hoef je alleen maar de wereld van de andere kant te bekijken, en dan is alles anders dan je dacht. Piece of cake toch?” Ik lach luid met hem mee, harder en harder totdat ik op de grond rol van de slappe lach.

Als ik bijkom van het lachen en mijn ogen weer open is de wereld weer normaal.

Nou ja, normaal?


Strange new worlds

Deze oefening deed ik tijdens een training verhalen vertellen van de Brit Robin Manuell. Dit kun je thuis doen met je kinderen. Of je partner, vriend of vriendin, ouders en andere leuke mensen. Lekker voor regenachtige zondagen.

Draai een aantal keer rond om je as. Sta stil en vertel over een hele nieuwe wereld die je ziet. Beschrijf alles wat je ziet, hoort, ruikt, voelt en proeft. Alles kan. Alles mag. Als luisteraar hoef je alleen maar de vraag te stellen: “wat is er nog meer?”

Heb plezier met het ontdekken van deze nieuwe werelden. Tijdens de oefeningen werden wij er in ieder geval heel vrolijk van. Ik hoop jij ook :-)

Doe mee met de conversatie

4 reacties

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  1. Hahahaha hij is echt leuk :) vooral als je er een foto van maakt en er dan je omgedraaide leeftijd bijzet. Kijk mensen hier heb ik nog een foto uit de tijd dat alles nog anders was ….
    De goede oude tijd.

    1. Hahaha, de omgedraaide leeftijd had ik nog niet bedacht. Maar dat kan ik ook beter niet doen bedenk ik nu… over twee weken wordt ik 48 :-D

  2. Oh wauw, wat een geweldig verwarrend en leuk verhaal, Saskia, echt super, dank je wel!
    Ja zo zit het wel in elkaar, maar toch… er de slappe lach van krijgen of er blij van worden, krijg ik toch veelal niet voor elkaar…

    Ik noem het de kleur bril die je op je neus hebt. Een roze? Een grijze? Een rode met gouden spikkels, een witte, een…
    Met mijn leesbril op en af zetten (er slingeren diverse kleurtjes van rond a 1 euro) heb ik geen problemen, maar die andere brillen vind ik best lastig om op- of af te zetten.

    Lieve groet, Josephine

    1. Hi Josephine,

      Ze zijn lastig, die brillen. Maar heb je het al eens geprobeerd, je hoofd door je benen steken? Probeer dan maar eens te beschrijven hoe de wereld eruit ziet :-)