Lachwinkel

Als ik in de zorgsector werkzaam zou zijn, dan zou Satellite Healthcare mijn favoriete werkgever zijn. En de jouwe?

Pas sprak ik nog met een paar mensen over onze zorg. Het ging in dat geval om ouderenzorg. Beide dames hadden een ouder in een verzorgingstehuis. Het ene verhaal bestond uit “chagrijnige hulpen, veel ziekteverzuim, slecht luisteren en weinig flexibiliteit” terwijl de ander vertelde over “behulpzame verzorgenden, een vriendelijke sfeer, altijd bereid om even te luisteren of te helpen.”

Hoe komt dat toch?

Ik denk dat als een sfeer op een werkplek bepaald is, dat ook nieuwe mensen dit moeilijk kunnen veranderen. Mijn dochter is pas stage gaan lopen in een gevangenis bij de bewaking. Ze vind het werk heel leuk, maar zij vertelt nu al over sombere oudere medewerkers die alles wel een keer hebben meegemaakt en geen zin hebben in gedoe. Zou ze stand kunnen houden? Zou ze haar eigen vrolijkheid weten te behouden of zou na een tijdje toch de depressieve toon toeslaan? Ik vrees het laatste, groepsdruk is groter dan eigengereidheid.

Denk maar aan het Stanford experiment. Een groep mensen speelden bewakers en gevangenen. Iedereen wist dat hij een rol speelde. Het experiment zou 14 dagen duren maar werd na vijf dagen al afgebroken. Mensen gingen te goed op in hun rol en het werd gevaarlijk. De groepsdruk deed zijn werk.

Terug naar werkgevers. Ik weet van dit ziekenhuis dat zij ook lachyoga hebben gedaan met hun nierdialyse patiënten. Daarvan is een bericht op Facebook te vinden.

De sfeer van dit ziekenhuis is hier mooi in beeld gebracht. Kijk maar naar dit filmpje, je krijgt er vast en zeker een glimlach van op je lippen.

Alles draait om de lach bij de Lachwinkel. Alle lachwinkeliers zijn erop uit om bij jou, je collega’s of je familie en vrienden een lach op het gezicht te toveren.

Waarom is lachen zo belangrijk? Waarom geen artikelen over huilen?

In de jaren 50 lachten wij (volwassenen) nog zo’n 16 minuten per dag. Tegenwoordig is dat nog maar zo’n 7 minuten, ondanks onze flink gestegen welvaart. Dus daar ligt het niet aan.

Tussen India en Tibet ingeklemd, dichtbij Nepal, Bangladesh en Myanmar, ligt Bhutan, een klein staatje waar weinig mensen komen. Waar weinig mensen van buitenaf mogen komen. De mensen in Bhutan berekenen niet een Bruto Nationaal Product, het gaat daar niet om geld. De koning van Bhutan besloot het anders te doen, zij berekenen het Bruto Nationaal Geluk, Gross National Happiness.

De mensen zijn er niet rijk, net als je zou kunnen zeggen van onze landen kort na de tweede wereldoorlog. Het gaat niet om spullen. Nic Marks zegt in het resultaat van een onderzoek dat het verkrijgen van al die welvaart, gemeten in geld en spullen, veel tijd en energie kost om te verkrijgen. Dit is kostbare tijd die je anders bij familie en vrienden door had kunnen brengen. Want dat is wat geluk brengt. Samen zijn met andere mensen.

In de jaren 50 waren de mensen meer samen. Ze lazen samen, speelden bordspelletjes en werkten samen. Tegenwoordig zit iedereen achter z’n eigen schermpje te scrollen om te zien wat andere mensen hebben beleefd. Maar praten, ho maar.

Lachen is een sociale gebeurtenis. Lachen doe je niet zomaar in je eentje, daar heb je andere mensen bij nodig. Als je samen lacht dan zorgt dat voor een krachtige verbinding. Zoek dus de lach op. Zoek mensen op. Zorg dat je niet achter je scherm blijft plakken (ik ga er zo ook snel achter vandaan).

Lach, verbind en geniet. Laten we die statistieken eens een poepie ruiken. Op naar weer een kwartier per dag samen lachen. Dat lijkt me een mooi streven. Doe je mee?

Eerder schreef ik al eens over W.I.S.H., hét sprookjesachtige vierstappenplan om al je wensen en dromen waar te maken. Het is een fantastisch concept, nog steeds. Alleen, de crowdfunding verliep niet naar wens.

Heb jij dat ook wel eens? Het ligt voor de hand maar je realiseert het je pas achteraf? Dat gebeurde mij nu. Logisch, logisch, logisch. Ik kon mezelf wel tegen het hoofd slaan. 

Gelukkig heb ik geleerd om dat niet te doen. Tegenwoordig als iets niet lukt dan voel ik een moment van “aarrch” en vervolgens moet ik lachen. Inmiddels is dat aardig in geprogrammeerd.

De lach is een fantastisch instrument om dit soort gevoelens te transformeren. Door te lachen, zeker nog terwijl je in zo’n toestand bent, overschrijf je het gebruikelijke programma van: piekeren – ergeren – boos worden – depressie – …

Het overschrijft dit programma met een lach. De lach heeft een heel ander patroon gekoppeld, namelijk: vrolijke gedachten – denken in mogelijkheden – creativiteit – …

Net zoals een piloot, die last heeft van windstromingen, continu moet bijsturen, zo stuur ik ook dit bij. W.I.S.H. is niet van de baan, we beginnen juist!

Tim Gibson legt in deze TEDx speech uit hoe het werkt om fouten om te zetten in leermomenten tot uiteindelijk succes.

Een visie is wel een dingetje. Een visie helder en duidelijk omschrijven is nog niet zo gemakkelijk.

Ik heb er op zitten kauwen, veranderen, aanpassen, uitproberen, weer veranderen. Tot dat het volgens mij helemaal goed was.

Wat vind jij ervan?

De visie van de Lachwinkel is

To create a happier world by helping people to create their own happiness

Hoe is de Lachwinkel bij deze visie gekomen?

Een tijd geleden zat ik in een businesstraining.  Daar leerden we dat als je een doel hebt, je meer richting kan geven aan jezelf een aan je bedrijf. Dat is je missie. Je visie is een hoger doel. Wat wil je voor de wereld? Welke wereld wil jij achterlaten? In welke wereld wil jij leven?

Dat is voor iedereen een goede vraag om te stellen lijkt me, misschien ook wel voor jou?

Ik kwam erachter dat ik mijn hele leven al zo’n beetje bezig ben met het thema geluk.

In mijn eerste praktijk, jaren geleden, hielp ik mensen met reiki en gaf ik samen met mijn vriend de leukste workshops. Het mooiste vond ik om de reiki-lessen te geven zodat mensen zelf de handvatten kregen om mee aan de slag te gaan. Ik was minder van het ‘genezen’ alhoewel sommige van mijn cursisten hier weer fantastisch in waren.

De workshops waren er ook allemaal op gebaseerd om mensen zelf tools in handen te geven zodat ze er thuis meer verder konden. Van kleine magische momentjes om te ontspannen tot het waarmaken van wensen.

Ik geloof dat ieder mens het geboorterecht heeft op het ervaren van geluk. Geluk is in het Nederlands eigenlijk geen lekker woord door de betekenissen die er aan wordt gegeven. We denken dat geluk in onze schoot geworpen moet worden, dat geluk maar een moment is of dat geluk toevallig is. Liever heb ik het over happiness, op de manier zoals de Dalai Lama over Joy, vreugde, spreekt.

Ik geloof ook dat meer mensen het geluk, happiness, kunnen ervaren. Happiness is een staat van zijn, een reeks van vreugdevolle momenten. De lach is een fantastisch instrument om deze vreugde te voelen en om happiness te gaan ervaren.

Omdat ik de oprichter van de Lachwinkel ben is mijn visie automatisch de visie van de Lachwinkel. En niet alleen van de Lachwinkel, het is ook de basis voor het Lachtherapie Instituut en voor het systeem W.I.S.H. Het is de grondslag voor alles wat ik doe.

Eindelijk een artikel die aangeeft dat lachen eigenlijk niets met humor te maken heeft. Maar waarom lachen we dan wel?

Misschien moeten we allemaal wel proberen meer te lachen, en niet alleen maar juist samen. Dan voelen we ons niet alleen beter, maar voelen we ons vooral samen beter.

Het is een van de eerste prachtige voorjaarsdagen. Ik lig op mijn rug en kijk naar de witte wolken die voorbij drijven. Net als vroeger ontdek ik vormen in de wolken.

Eerst zie ik een bekkenbodem, niet het meest voor de hand liggende. Maar vervolgens een paar longen en een hart. Een lichamelijk rondje.

Ik lig niet alleen in het gras. De kat en ik genieten van het buiten zijn. Het beest is eigenlijk van mijn dochter maar woont weer een poosje bij mij. Dat heb je met zo’n kamerhoppend kind. Wel gezellig hoor, die kat in huis.

Het is trouwens grappig om te zien hoe hij achter vliegjes aanjaagt. Soms is het net of hij ze kan zien, maar hij is blind. Dat kun je zien doordat het licht geen invloed heeft op zijn pupillen, die blijven grote zwarte knikkers in het zwart/witte gezicht.

We rommelen maar wat aan. Ik maak wat foto’s van de vrouwenmantel waarop druppels glinsteren in het zonlicht. Ik realiseer me dat de natuur prachtig is. De vrouwenmantel verzamelt het water voor de kleine beestjes die ook moeten drinken bedenk ik me. En inderdaad, even later zit een soort lieveheersbeestje op de vrouwenmantel water te drinken.

Het is zo’n dag. In mijn drukke bestaan even een moment met helemaal niets. Niet lachen maar puur genieten.

Vragen prikkelen de geest. Ze roepen meer vragen op. Ze genereren antwoorden, want zonder antwoorden geen vragen tenslotte.

Een paar jaar geleden stelde ik op Facebook iedere dag een vraag. Daar kwamen hele leuke reacties op. Deze 365 vragen heb ik gebundeld in een speciaal boekje.

Deze vragen zijn voor jou, gratis te downloaden. Laat je even weten wie je bent?

Na het invullen kom je direct op de pagina waar je de 365 vragen kan afhalen.