Als ik dit schrijf zit mijn eerste blok van de studie hypnotherapie er bijna op. Voorlopig zal ik hier iedere maand vier dagen vertoeven. Gelukkig voel ik me er thuis. Dat is best wel handig als je ergens zo vaak bent.
In de afgelopen dagen heb ik veel geleerd en ook heel veel gelachen. Dit is een niet zo serieuze en tegelijkertijd diepgaande vorm van hypnotherapie. Hoe minder serieus we de problemen nemen, hoe meer we lachen en hoe meer we transformeren. Met een blij gezicht breng ik iedere (oefen :-) client weer uit hypnose en terug in het hier en nu.
Hoe voel je je? Fantastisch he?
Trukendoos
Ik zie heel veel raakvlakken met de lachyoga zoals ik dit in India heb geleerd. De lach is mijn dingetje zeg maar. Dus wat word ik blij van deze nieuwe trukendoos waar ik nog meer mensen mee kan helpen.
Als kind heb ik ook gebiologeerd gekeken naar goochelaars. Altijd al die kunstjes willen leren. Want dat het een kunstje is dat is zeker. Maar hoe dan?
Heb jij wel eens zoveel geleerd dat je er echt blij van werd? Of precies dat geleerd waar je gelukkig van werd?
Waardevol
Ik ben zelf altijd op zoek naar leerstof waar dat de voorwaarde is. Word ik er blij van? Word ik er gelukkig van? En, kan ik er andere mensen mee helpen? Want daar word ik dan ook weer blij van tenslotte. Dat zou voor jou misschien ook een leuke graadmeter kunnen zijn. Wanneer moet ik iets wel doen of niet doen? Ja, eigenlijk pas als je er blij van wordt, toch?
Zo ben ik ooit terecht gekomen bij de opleiding voor polyenergetische therapie, werd ik reikimaster en heb ik ook dingen gedaan als handlezen en gebarentaal. Deze laatste twee hielden overigens geen verband met elkaar. Kennelijk wil ik graag met mijn handen werken.
Dat zoeken naar stof waar ik blij van word kan ook andersom. Dat leerde ik bij de opleiding tot laughter yoga teacher in India waar ik volgens hetzelfde principe – de vraag: word ik hier blij van? – terecht kwam.
Alvast lachen
Door te lachen, door alvast te beginnen, door te oefenen word ik blij. Door met andere mensen te lachen word ik blij. Lachen verbindt. Door me aan te laten steken door andere mensen die lachen lach ik nog veel gemakkelijker. Krijg ik vanzelf pret. Alsof je gehypnotiseerd wordt door de lach van een ander.
Gehypnotiseerd door de lach
Kijk maar eens naar deze meneer. Misschien heb je hem wel eens gezien. Hij is uitgeroepen tot de persoon met de meest aanstekelijke lach ooit. Geef jezelf de tijd om in ieder geval tot de helft van dit filmpje te kijken, wedden dat je het helemaal uitkijkt tot het einde?
Ik lach al jaren. Al 46 jaar om precies te zijn. Plus of min een paar maanden.
Jaja, die lach doet veel. Toch?
De schaal van “stressful life events” werd in de jaren ’60 en ’70 ontwikkeld door psychiaters Holmes en Rahe. 
Vanmorgen hoorde ik mijn dochter onder de douche stappen. Een tijdje later zat ik beneden te wachten, waar bleef ze. Toen ik naar boven riep om te vragen of ze weer terug gegaan was naar bed kreeg ik als antwoord “Mwoeh”.


In je eentje thuis een beetje gaan zitten lachen, nee, dat doe je niet zomaar.
Sommige mensen hebben eerst koffie nodig voordat er wat anders gebeurt. Ik ben zo iemand die eerst onder de douche springt. Onder de douche wordt ik namelijk echt wakker. Mijn ogen willen dan pas echt wat gaan zien. Het zal de leeftijd zijn.
Lachyoga is een bijzonder hulpmiddel om te helen, te genezen en het leven aan te kunnen. In Manilla weten ze het. In dit mooie artikel van NPO Spirit zie je waarom het niet gek is, waarom mensen het doen en waarom jij het ook zou kunnen doen.
Denk eens terug aan die keer dat je een baby’tje, misschien wel je eigen kind, voor het eerst een lachje zag produceren. Kun je je nog herinneren wat dat voor gevoel gaf?
Dr. Madan Kataria is een praktisch en nuchter mens. Toch is hij onze lachgoeroe.
Welke vrouw kent het niet? In je broek piesen van het lachen. Gek trouwens dat mannen dat niet kennen. Heb ik nagevraagd. Maar bij jongetjes werkt het nu eenmaal anders.
Ziekte, depressie, gemis, verdriet, pijn, er zijn genoeg redenen om niet meer te lachen. Als de tranen hoog zitten en je verdriet hoger zit dan de lach.
